Operacja obróbki cieplnej stopów metali polegająca na nagrzaniu do temperatury, w której następuje rozpuszczenie w osnowie wtórnej fazy (lub faz) umacniającej, wygrzaniu w tej temperaturze w celu uzyskania jednorodnego roztworu stałego i szybkim ochłodzeniu w celu utrzymania w temperaturze otoczenia roztworu stałego w stanie metastabilnym (przesyconym); otrzymana struktura jest na ogół nietrwała, gdyż składnik stopowy znajdujący się w roztworze w nadmiernej ilości wykazuje tendencję do wydzielenia się z roztworu. Przesycanie w niewielkim stopniu podwyższa właściwości mech. stopów i w zasadzie poprzedza starzenie; jest stosowane powszechnie w procesie umacniania cieplnego (utwardzanie dyspersyjne) stopów aluminium, niklu, kobaltu, miedzi, a także stali odpornych na korozję i in., charakteryzujących się zmniejszaniem rozpuszczalności składników stopowych w osnowie w stanie stałym w miarę obniżania temperatury.